• Facebook Black Square
  • Pinterest - Black Circle
  • Instagram Black Square

Een socialer, liever en kleurrijker Nederland door het geven van een bloemetje aan vreemde: ontmoet - geef - ontdek.

Bloemen voor Miranda

Het nieuwe jaar is weer begonnen en de meeste mensen hebben in het nieuwe jaar veel goede voornemens. Normaal gesproken heb ik die ook, maar dit jaar besluit ik voor mezelf gewoon dag per dag te leven en er alles uit te halen. Terugblikkend op 2016 bedacht ik mij op oudejaarsavond hoe fijn zou het zijn als het steeds normaler wordt als mensen iets aardigs doen voor hun medemens. Dit koppelend aan Bloemen Voor besloot ik dat ik in het nieuwe jaar weer snel bloemen wilde geven. Stiekem betrapte ik mezelf er dus op dat ik toch een goede voornemen heb: namelijk nog vaker mensen verrassen met een bosje bloemen.

Nadat ik vorige week gezellig een nachtje bij Anne sliep, besloten we de volgende dag naar haar vaste bloemenstalletje Anne te gaan. Ann nam een bosje paarse tulpen en ik nam hetzelfde bosje in het roze. Anne had haar bloemen weggeven en ik had al in mijn hoofd dat ik ze een keer in de trein of bus wilde weggeven.

Toen ik de bus instapte richting huis was het spitsuur aangebroken en dus propvol in de bus. Omdat ik met mijn rollator reisde ging ik naast een mevrouw zitten op de rolstoel/kinderwagen plaats. Eenmaal plaatsgenomen naast de mevrouw keek ik naar het bosje roze tulpen in mijn rollator en merkte ik dat ik best zenuwachtig was om de bloemen in de bus te geven. Ik denk dat dat kwam doordat de bus zo vol was. Toen dacht ik aan mijn goede voornemen en besloot ik de mevrouw naast mij aan te spreken. Eerst wilde ik me nog verschuilen achter mijn mobiel, maar aangezien die was uitgevallen had ik alleen nog maar meer redenen om het gewoon te doen.

‘’Mag ik u misschien verblijden met dit bosje bloemen?’’ vroeg ik haar. “Oh wat leuk, waar heb ik dat aan te danken?’’ Ik legde het concept van Bloemen Voor uit en ze reageerde meteen enthousiast. ‘’Wauw, wat geweldig dat jullie dat doen. Jullie zijn nog zo jong en dan al zoveel goeds doen voor een ander. Vind ik heel erg goed van jullie” vervolgde ze. Ze reisde met haar twee zoontjes en omdat een zoontje in haar armen lag te slapen besloot ik de bloemen in het mandje van de kinderwagen te leggen. Ik vroeg haar naar de namen en leeftijden van haar kinderen en ook naar haar eigen naam.’’Ik heet Miranda, en hoe heet jij eigenlijk?” vroeg ze. Ik had mijn naam nog amper uitgesproken of ze onderbrak me. “Heet jou broer niet Tom?” “Ja dat klopt’’. “Maar dan ken ik je!” En toen begonnen we te praten over vroeger. Zo bleek dat we vroeger bij dezelfde zwemclub zaten en ik haar inderdaad ook kende. Maar omdat ik nog maar zeven jaar oud was toen zij met zwemmen stopte herkende ik haar niet meteen. We hebben uiteindelijk de hele busreis naar huis gekletst.

Eenmaal thuis bedacht ik me dat als ik de bloemetjes niet had weggeven ik in de bus waarschijnlijk of op mijn mobiel had gezeten of gewoon voor me uit had gestaard de hele busreis. Nu ik de bloemetjes weggaf, kwam ik erachter dat de vrouw die naast me zat helemaal geen vreemde bleek te zijn en ik het super leuk vond om te horen over haar leven en we zo samen herinneringen ophaalde. Het gaf me zo’n goed gevoel en ik was helemaal vrolijk toen ik thuis was. En dat allemaal door het simpele, maar mooie concept van gewoon iets liefs doen voor iemand anders. Zonder het bloemetje als excuus was ik waarschijnlijk nooit uit mijzelf begonnen met praten tegen mijn buurvrouw in de bus. Ik kan het iedereen aanraden om een keer te doen. Zo wordt een saaie busreis ineens een moment van een luisterend oor en fijne gesprekken. Want zeg nou zelf, hoe fijn zou het zijn als we iets meer met ons medemens bezig zouden zijn in plaats van onszelf?

Liefs Julia

Wij vinden jou leuk! Jij ons ook?

Volg ons op Facebook en Instagram