• Facebook Black Square
  • Pinterest - Black Circle
  • Instagram Black Square

Een socialer, liever en kleurrijker Nederland door het geven van een bloemetje aan vreemde: ontmoet - geef - ontdek.

Bloemen voor de Iwahig gevangenen

Bloemen geven in een gevangenis staat al een tijdje op mijn 'Bloemen Voor Bucket list'. Sommige zullen verbaasd zijn om het te lezen, maar 'Bloemen Voor' gaat juist niet om bloemen geven aan zij die het verdienen of 'kunnen gebruiken'. Wij geven bloemen aan iedereen zonder dat daar een reden voor is. Een bloemetje is bij ons namelijk geen beloning of een oppepper, maar een middel om contact te maken en aandacht voor elkaar te hebben. Met wie dan ook. Want wij geloven dat het in deze (individualistische) tijd het allemaal nét iets gezelliger wordt door weer eens ouderwets contact te maken. Niet over elkaar lullen, maar met elkaar.

De kans om bloemen in een gevangenis te geven deed zich opeens voor in de Filippijnen. Niet omdat ik veel Filippijnse criminelen vrienden heb, maar omdat we als toeristen een bijzondere gevangenis konden bezoeken. In de Ihahig gevangenis zitten ruim 2000 gevangenen ingedeeld in drie categorieën: maximaal, medium of minimum beveiligd. Vooral de minimum gevangenen krijgen ontzettend veel vrijheid. Zij mogen vrij rond lopen in de gevangenis en hebben het idee dat ze in een gewoon dorp leven. Het gevangenis terrein is namelijk ontzettend groot en heeft geen muren. Het is een stuk land met veel rijstvelden en kleine huisjes. De maximum en medium gevangenen zitten achter slot en grendel. Gedragen zij zich goed? Dan kunnen ze worden overgezet naar een 'minimum' gevangene. Een systeem waar goed gedrag dus wordt beloond. I like! En een minimum gevangene zijn heeft zo zijn voordelen. Zo mogen ze vrij rondlopen, slapen ze niet in een cel, koken ze hun eigen maaltje en kunnen ze een huisje bouwen in het 'gevangenis dorp' waar zelfs hun familie mag komen wonen. Als wij de gemeenschappelijke ruimte binnen lopen, spreekt één van de minimum gevangenen ons aan. Hij vertelt ons over het gevangenissysteem en leidt ons rond. Al snel wordt duidelijk dat hij al ruim 35 jaar vast zit, omdat hij drugs heeft gebruikt en gedeald. En hoewel de meeste 'blij' zijn om in deze gevangenis te zitten, heeft hij het zwaar. Zijn familie woont aan de andere kant van het land, waardoor ze elkaar 20 jaar niet hebben gezien. Hij is vastbesloten om zich stil te houden, zodat hij zijn familie zo snel mogelijk kan opzoeken. Daarbij trekt hij het niet meer om bij de maximum gevangenen te zitten zegt hij terwijl hij de littekens van de vele messteken op zijn lichaam laat zien. Ik sta net te overleggen met mijn vriendin wanneer - en aan wie - we de bloemen zullen geven wanneer onze 'guide' opeens vraagt: waar zijn de bloemen voor? 'Voor jou!' reageer ik meteen. Zijn gezicht klaart op en hij begint te glunderen. Ik vertel hem dat ik in Nederland bloemetjes geef aan vreemden en hij interrumpeert mij meteen dat wij ook vreemden voor elkaar zijn. "Precies, vandaar deze bloemen voor jou". Hij staat perplex en staart even naar de bloemen. Vervolgens bedankt hij mij uitdrukkelijk en begint aan de andere gevangenen te vertellen dat hij bloemen heeft gekregen. Mijn weg-geef-moment laat me ontspannen en ik vergeet helemaal dat ik in een ruimte vol criminelen sta. Wanneer ik een foto neem, vraagt hij of ik hem onherkenbaar in beeld wil brengen. "Het is eigenlijk verboden om cadeautjes aan te nemen. Dus het is ons geheim oké? Ik wil ze graag bewaren voor kerst. Dan leg ik ze bij het altaar"

Na het weg-geef-moment verstopt hij de bloemen en wij maken kennis met wat andere gevangenen. Een jongere man komt op ons afgelopen en ik zie meteen twee getatoeëerde traantjes onder zijn ogen. "Kom met me mee, dan kunnen we wat kletsen". We lopen achter hem aan. "Heftig, hij heeft twee tranen getatoeëerd. Volgens mij betekent dat, dat hij twee mensen heeft vermoord" fluister ik naar mijn vriendin. "Ga zitten" en hij wijst naar twee kartonnetjes op de vloer die als stoel dienen. We gaan zitten en we luisteren naar zijn verhaal. Ondanks dat het een triest verhaal is wilt hij ons ook iets meegeven: jullie weten half niet hoe goed jullie het hebben. Besef dat alsjeblieft en geniet elke seconde. We kletsen een tijd en op een gegeven moment haken wat mannen aan. Zij nemen brood en limonade mee en ze bieden ons meteen wat aan. In eerste instantie voel ik me bezwaard. Ik had van onze 'gids' begrepen dat de mannen hard moeten werken om wat in de gevangeniswinkel te kopen en ik wil hun voorraad niet afnemen. Ik leg dat uit aan de jongen naast me, maar hij benadrukt uitdrukkelijk dat hij graag wil dat ik een broodje neem. We eten en drinken wat samen en opeens bedankt één van de jongens ons hiervoor. "Het is fijn dat jullie wat met ons willen eten en drinken. Als we de toeristen die ons bezoeken wat te eten aanbieden, weigeren ze meestal. Ze zijn bang dat het niet oké is. Je ziet de angst in hun ogen. Maar de Nederlanders die ons bezoeken zijn stoer en aardig. Zij durven meestal wel. Jullie zijn cool."

Bloemetje (van sigarettenpakje) voor mij

Wanneer ik een paar dagen later lig te woelen in bed, denk ik weer aan de man aan wie ik mijn bloemen gaf. Zijn trieste blik raakte mij het meest. De vermoeidheid van 35 jaar gevangenis en de wanhoop van het missen van zijn familie. Een levenslust die ver te zoeken is. Die blik zag ik enkele seconden veranderen tijdens het geven van mijn bloemetje. Ik zag een sprankeling in zijn ogen en een beetje hoop. En of het nu door de bloemen, de aandacht of door het idee kwam dat hij even weer bijzonder was. Die blik is voor mij goud waard. Ongeacht iemand's zijn verleden of achtergrond. We zijn tenslotte allemaal mens.

Liefs,

Anne