• Facebook Black Square
  • Pinterest - Black Circle
  • Instagram Black Square

Een socialer, liever en kleurrijker Nederland door het geven van een bloemetje aan vreemde: ontmoet - geef - ontdek.

Bloemen voor Vera, Ed, een student, Mieke en Phaedra

Mei was fijn. Een maand waar de zon zich steeds vaker laat zien, de vakantie dichterbij komt, je voor het eerst gaat barbecuen in het park en het opeens weer tot 22:00 uur licht is. Naast al deze heerlijkheden komt d’r nog een fijn zomers dingetje bij: de pioenroos is weer volop verkrijgbaar en maakt het zomergevoel helemaal af.

Ik denk dat ik een beetje verliefd ben op de pioenroos omdat ik deze bloem iets romantisch vind hebben. En ik ben niet de enige. Het is de lievelingsbloem van veel vriendinnen en een paar jaar geleden gebruikte mijn zus de pioenroos zelfs in haar trouwboeket. Perfect voor in een trouwboeket, want de pioen staat voor liefde, geluk en gezondheid.

Dit jaar kan ik extra genieten van de pioentijd. Ik kreeg namelijk van My-Peony en Pure Seasonal Flowers maar liefst vijftien bossen pioenrozen. En wat voor! Zo mooi:) Nadat ik de pioenrozen had opgehaald bij de bloemist, vulde ik mijn tas met pioenen en pakte ik de trein richting Haarlem. Ik geef zo goed als altijd bloemen in Amsterdam, maar vond het een leuk idee om ook eens naar een andere stad te gaan.

Ik trok enorm veel bekijks met de tas vol bloemen en had veel aanspraak. ‘’Ah wat mooi en wat loop jij er prachtig bij met al die bloemen” waren enkele reacties terwijl ik nog geen 500 meter van mijn huis was. Toen ik later in de trein zat stond een halve treincoupé op om de bloemen te bewonderen “Oh, mooi”, “Wat ga je er mee doen?” en “Ga je deze bloemen aan mij geven”? vroegen veel mensen zich af. Vera en ik keken elkaar lichtelijk verbaasd aan en ik vertelde aan de hele coupé waarom ik deze bloemen had en het verhaal van Bloemen Voor.

Vera leerde ik tien minuten voor het coupémoment kennen op het Muiderpoort Station. Ik was aan het wachten op de trein toen Vera vol bewondering naar mijn goedgevulde tas keek. “Wat een mooie bloemen zijn dat zeg, prachtig” “Wil je er anders één hebben?” floepte ik eruit. “Eigenlijk ben ik van plan om de bloemen in Haarlem te geven, maar ik wist al dat ik Haarlem niet ging halen zonder een bosje aan iemand onderweg te geven” vertelde ik haar. Vera bleek ook naar Haarlem te gaan en toen de trein aankwam, stapten we samen in en hebben we eigenlijk pas in Haarlem afscheid van elkaar genomen. We kletsen de hele treinreis aan één stuk door en het was ontzettend gezellig om zo spontaan een treinbuddy te hebben.

Eenmaal aangekomen in Haarlem vervolgde ik mijn weg naar de rozenstraat, aangezien ik het wel toepasselijk vond om daar een bosje pioenrozen te geven. Niet dat de pioenroos familie is van de roos, maar ik vond het alsnog toepasselijk aangezien het toch soort van naamgenoten zijn:) In de rozenstraat kwam ik Ed tegen. Hij wilde de bloemen graag aannemen en vond het initiatief erg mooi. “Wat leuk, dan heb ik ook is iets om mee thuis te komen” zei Ed. Hij vertelde dat hij lekker in zijn geboortestad aan het werk was, maar dat hij tegenwoordig in Huurhugowaard woont. Ik vertelde hem dat ik daar laatst was geweest nadat we tulpen hadden gekregen van Boer Tom en dat ik iedereen daar zo ontzettend aardig vond. Hij bevestigde mijn ervaring en gaf aan dat het een mooie plek was om te wonen. Terwijl ik weer verder liep hoorde ik hem nog grappen tegen collega’s: “Kijk eens wat ik heb gekregen. Ze wilt met me trouwen”. Lachend vervolgde ik mijn weg verder Haarlem in.

Ik besloot om het derde bosje bij het ROC Nova College te geven. Ik geef eigenlijk nooit bloemen aan (middelbare) scholieren en heb dat in bijna drie jaar tijd maar één keer eerder gedaan. Eenmaal aangekomen bij het ROC was het ontzettend rustig en zag ik maar één jongen op een scooter zitten. “Wat nu als hij een vervelende puber is?" was een gedachte waarop ik mezelf betrapte. Ik vind het vervelend als ik merk dat vooroordelen naar boven komen en ik merkte dat ik de school voorbij liep. “Nee Anne” sprak ik mezelf toe. “Geef de pioenen gewoon aan hem, dat is juist het leuke aan Bloemen Voor, dat ik mijn vooroordelen kan onderzoeken’’. Ik stak de weg over en sprak hem aan. Hij reageerde wat nonchelant en stoer. "Oke, bedankt" antwoorddee hij wat stug. Toen hij mij later inhaalden op de scooter had hij een grote lach op zijn gezicht: “Dankjewel en een fijne dag!” riep hij me na. Ik zag hoe hij de bloemen uitgebreid bestuurde. Ik snap ook wel dat hij wat nonchalant reageerde, want misschien is het als jongen van 16 niet het aller coolste om een bloemetje van een vreemde te krijgen...

Voor het volgende bosje liet ik me inspireren door het gesprek wat ik met Vera in de trein had gehad. Ze vertelde me namelijk dat ze Museumloge was en ik bedacht me dat het wel tof zou zijn om een bloemetje in een museum te geven. Ik stapte het Frans Hals museum binnen en gaf mijn bosje pioenrozen aan Mieke die achter de balie stond. “Wat zijn ze prachtig! Ik ben dol op pioenrozen” Haar collega vertelde dat zij ze laatst ook had gekocht. “Zo mooi inderdaad. En wist je dat deze veranderen van kleur? Nu zijn ze roze, maar ze worden later oranje en daarna geel”. Mieke was onder de indruk van de bos en als bedankje kreeg ik een kopje thee aangeboden. Heerlijk, want van alle ontmoetingen was ik best een beetje dorstig geworden. Terwijl ik mijn kopje thee dronk kletste ik nog gezellig met Mieke en ze vertelde me van alles over het museum, hoe deze draaiende wordt gehouden door 120 vrijwilligers en de geschiedenis over Haarlem als bloemenstad.

Na deze leuke en leerzame ontmoeting was het alweer tijd om iemand met het laatste bosje te verrassen. Het laatste Haarlemse bosje pioenrozen gaf ik aan Phaedra. “You made my day. Ik ga je kussen” zei ze meteen nadat ik mijn verhaal had uitgelegd. Super lief. “Zo grappig dat dit nu op mijn pad komt. Ik kom net terug van een cursus mindfullness en nu kom jij met je mooie positieve gebaar.” We raakten meteen aan de praat over het feit hoe iedereen (inclusief onszelf) gehaast is en hoe fijn het is om dingen met aandacht en tijd te doen. We hadden een hele leuke klik en ik vond haar echt een hele toffe vrouw. Met een knuffel namen we weer afscheid van elkaar.

In de trein terug naar Amsterdam speelde ik alle ontmoetingen nog even kort af in mijn hoofd. Wat een mooie bloemenmomentjes weer. En dit keer was het extra feest, want met deze extra mooie en luxe bloemen word ikzelf ook nét wat blijer dan normaal.

Liefs, Anne

PS Vorig jaar gingen de bollen van mijn pioenrozen soms niet open. Bij jou ook het geval? Besprenkel deze dan met wat water. Er zit een soort ‘plak’ op de bol, waardoor ze soms niet altijd goed open gaan. Let er daarbij ook op dat als je pioenrozen koopt de bollen al een beetje zacht (sponzig) aanvoelen en de bollen wat kleur hebben:)

Op de hoogte blijven van onze avonturen?

Volg ons op Facebook en Instagram

#Pioenrozen