• Facebook Black Square
  • Pinterest - Black Circle
  • Instagram Black Square

Een socialer, liever en kleurrijker Nederland door het geven van een bloemetje aan vreemde: ontmoet - geef - ontdek.

Bloemen voor Bert, José, de buschauffeur, Leila, Roan en de conducteur

Vorige week vertelden wij al over onze avonturen bij Boer Tom. Vandaag, in deel twee, vertellen we bij wie de bossen tulpen terecht zijn gekomen. Na onze gezellige ochtend gaf Tom ons een lift terug naar het dorp (heel fijn) en dropte ons bij Bert. Hoewel we altijd bloemen geven aan mensen zonder dat daar een reden voor hoeft te zijn, was dat dit keer niet het geval. We wilden hem namelijk nogmaals bedanken voor de lift die we in de vroege ochtend van hem kregen en dus klopten we bij hem aan. Helaas deed Bert niet open. Wij zijn allebei op het platteland opgegroeid en daar is het heel normaal dat je even ‘achterom’ loopt bij mensen om aan te kloppen. De dorpsmeisjes in ons kropen naar boven en dus doken we Bert zijn tuin in om het bij de achterdeur te proberen… Helaas deed hij nog steeds niet open en daar baalden we wel een beetje van. Gelukkig kwam Evelien op het idee om een bosje voor zijn deur achter te laten (inclusief bedankberichtje) en zo was ons eerste bosje gegeven. Helaas niet in real life, maar we hopen dat Bert er alsnog van genoten heeft!

We liepen richting de bus en besloten om al onze andere bosjes bloemen onderweg aan mensen te geven. Aan Tom vertelden we in de auto al dat we misschien wel een bloemetje aan de buschauffeur wilde geven. “Dat is een goed idee. Je hoort soms best heftige verhalen over wat zij mee maken met uitschelden en mishandeling enzo. Ze hebben het volgens mij best zwaar” zei Tom tegen ons. We besloten om een bosje aan onze buschauffeur te gaan geven, aangezien het eerste deel van onze reis moest worden afgelegd met de bus.

Terwijl we stonden te wachten op de bus liep er een super vrolijke dame langs ons. “Mogen we jou misschien wat vragen?” Ja tuurlijk!! zei José ontzettend hartelijk. “Wauw! Wat een te gek initiatief!” reageerde ze op ons verhaal. We raakten meteen heel leuk in gesprek met José en we vertelden haar over onze missie en dat we waren verrast door alle lieve mensen in het dorp. José kon zich er helemaal in vinden. “Ja maar echt hé. Ik kom uit Hilversum, daar zegt nooit iemand hoi tegen je op straat. Hier is het allemaal zo gemoedelijk. Zo ontzettend leuk”. We hadden voor ons gevoel nog veel langer met José kunnen kletsen, maar opeens kwam de bus al aanrijden. We moesten hem helaas wel nemen en het werd lastig om één bus later te nemen, aangezien ze maar één keer per uur reden. Dat is dan weer het nadeel van een dorp;) We stapten lichtelijk chaotisch in de bus. Vijf bossen bloemen in de handen, nog kletsend met José en voordat de deuren dicht gingen, maakten we nog even een foto van deze vrolijke en lieve dame. “Ik heb nu alleen geen make-up op!” “Maakt niets uit, je ziet er prachtig uit!” verzekerden we haar en zo namen we afscheid van deze korte en gezellige bliksemontmoeting.

“Sorry voor de hectiek hoor” zeiden we tegen de buschauffeur terwijl we onze OV chipkaart nog aan het zoeken waren. Gelukkig was de buschauffeur de relaxheid zelve en bleef geduldig op ons wachten. Ook hij kreeg van ons dus een bloementje en na ons verhaal – waar hij mooi even de tijd voor nam en we dus nog meer vertraging opliepen- zei hij op een heerlijk rustige manier “Natuurlijk mogen jullie mij een bosje geven”. Mooi om te zien hoe relaxt hij was en zich niet liet ophaasten. We hadden best voor wat vertraging gezorgd en hij bleef ook nog eens stilstaan terwijl we ons bloemenverhaal vertelden. Heerlijk die rust en iets om een voorbeeld aan te nemen.

Een dorp verderop stapte een meisje de bus in. Na een korte blik met elkaar te hebben uitgewisseld besloten we om het volgende bosje tulpen aan haar te geven. Leila had gewerkt in de gevangenis en was op weg naar huis. Toen we vertelden over onze leuke ontmoeting met boer Tom en dat de tulpen van hem waren was ze super enthousiast. Wij vroegen haar of ze boer Tom kende, want ja in een dorp kent iedereen elkaar min of meer hadden we eerder die dag al gemerkt. Ze kende hem niet persoonlijk, maar wel van het programma. “Had je een crush op hem?” vroegen we haar. Ze grapte: “Boer Tom is niet echt mijn boer” . Ook het gesprek met Leila ging erg gemakkelijk en ze was meteen heel open en vrolijk. We kletsen met zijn drieën door tot aan Leilia’s eindpunt van de bus. Wij hadden in ons enthousiasme totaal niet door dat de halte waar Leila uitstapte ook ons eindpunt was en net op tijd verlieten wij de bus. Leila liep al een stuk voor ons uit en toen ze ons zag zoeken naar het goede perron riep ze nog: “Moeten jullie naar Amsterdam? Dan moet je spoor 1 hebben!”

Aangekomen op spoor 1 en met drie bossen tulpen over besloten we om een winkeltje op het station binnen te lopen met twee vragen in ons hoofd. Vraag 1: hebben jullie een wc? (antwoord: nee) Vraag 2: Willen jullie een bloemetje? (antwoord: ja). Ook dit meisje, Roan, reageerde super lief en enthousiast op ons gebaar en vond het helemaal leuk. “Kom jij dan gezellig bij me staan?” vroeg ze aan Anne toen we een foto van haar namen. Ook opvallend was dat zij, net als iedereen die dag, heel relaxt reageerde zonder enig wantrouwen. Zo mooi. Nu we al zoveel leuke ontmoetingen hadden gehad, waren we er steeds meer van overtuigd dat de mensen in deze omgeving misschien nog wat meer geloven in het goede van de mens en vriendelijkheid naar elkaar misschien nog iets meer centraal staat.

Na onze ontmoeting met Roan kwam de trein aanrijden en toen we de trein doorliepen om een plekje te zoeken, zagen we tegen twee conducteurs. Na een buschauffeur kan een conducteur natuurlijk niet ontbreken en daarom gaven we aan één van de twee conducteurs een bosje tulpen. “Mooi zeg. Ik zet ze in onze kantine, zodat niet alleen ik, maar iedereen van de tulpen kan genieten” antwoordde de conducteur op onze actie. Met nog maar één bosje in ons hand zaten we we weer in de treinbankjes op weg naar Amsterdam en Utrecht. We besloten het laatste bosje tulpen in de trein te laten liggen met een berichtje: “Alsjeblieft. Een bosje bloemen voor jou. Neem ze gerust mee!”.

Wat een heerlijke ontmoetingen hebben we gehad. Wat ons erg is bij gebleven is dat vergeleken met de stad de mensen hier ontzettend open staan voor ons en onze bloemen. Niemand had een achterdochtige of twijfelende houding. Dit vonden wij bijzonder en mooi om te zien. Tijdens ons avontuur in het noorden van het land zijn we erachter gekomen dat de mensen hier op een fijne manier naast elkaar leven, schieten onbekenden mensen elkaar te hulp en staan open voor een gezellig praatje. Mooie kwaliteiten uit een dorp die wij proberen te integreren in de stad. De dorpsmeisjes in ons blijken dus niet helemaal verdwenen te zijn. Gecombineerd met bloemen blijven wij onze boodschap verspreiden. Samen is tenslotte gezelliger dan alleen.

Liefs,

Evelien en Anne

Benieuwd naar andere bloemenontmoetingen?

Volg ons dan op Facebook en Instagram