• Facebook Black Square
  • Pinterest - Black Circle
  • Instagram Black Square

Een socialer, liever en kleurrijker Nederland door het geven van een bloemetje aan vreemde: ontmoet - geef - ontdek.

Bloemen voor de Al-Karam Moskee

Het is donderdagmiddag als ik geraakt word door een bericht dat op Facebook langskomt. Diverse islamitische vrienden en kennissen delen een brief die door de anonieme schrijver(s) van de brief aan alle islamitische gebedshuizen in Nederland is gericht. Een hakenkruis wordt vergezeld door een adelaar en de tekst “binnenkort hoog bezoek!! Varkens”. Gevolgd door de woorden “anti islam. Islam is valse en duivelse religie”. Meerdere moskeeën zouden de brief ook daadwerkelijk hebben gekregen. Als ik het lees stuur ik de andere bloemenmeisjes meteen een bericht. “Ik ga bloemen bij een moskee weggeven”, schrijf ik hen. Ze vinden het allemaal meteen een mooi idee. Een liefdevol tegengeluid. Hier moet ergens een moskee zitten, realiseer ik mij plotseling als ik een dag later door de Van Woustraat in Amsterdam loop. Toen een vriendinnetje van mij hier nog woonde zag ik vanaf haar balkon regelmaat mensen naar de moskee wandelen. “Als je hier oversteekt dan zit er aan je rechterhand een moskee”, bevestigt een Marokkaanse vrouw mij. De Al-Karam moskee valt bijna niet op in het rijtje huizen in de straat. Er is geen minaret die boven de woonhuizen uittorent. Alleen de groene kozijnen, een klein uithangbordje met de naam van de moskee en de grote groene voordeur verraden dat hier een islamitisch gebedshuis zit. Ik ben een klein beetje zenuwachtig als ik de klink van de voordeur vastpak. Ik ben nog nooit eerder in deze moskee geweest en weet niet wat ik achter deze deur zal aantreffen. Als ik met mijn bosje tulpen het halletje instap kijk in het gezicht van een aantal zowel verbaasde als nieuwsgierige mannen. “Kan ik je helpen”, vraagt één van de oudste. “Ik zou graag bloemen aanbieden aan de imam”, leg ik hem uit. “Die is binnen”, zegt de man terwijl hij wijst naar een deur achter hem. “Het vrijdaggebed begint zo. Over een uurtje is hij klaar.” “Dat maakt niet uit”, vertel ik hem, “ik wil wel op hem wachten”. Terwijl ik op een stoel naast de voordeur zit, komen tientallen mannen langs mij naar binnen. Het vrijdagmiddaggebed in de moskee is in zekere zin te vergelijken met de zondagsdienst in de kerk. Het is een uitgebreider samenzijn waarbij de imam ook een preek houdt. Na ruim een uur – als vrijwel iedereen de moskee weer verlaten heeft – verwelkomt de imam mij in zijn studeerkamer. Ik vertel hem over de brief die ik op Facebook heb zien rondgaan en dat die mij heeft geraakt, maar niet in positieve zin. Dat ik verdrietig word van waartoe angst voor de ander soms leidt en dat ik een bloemetje kom geven als tegengeluid. Omdat Bloemen Voor juist gaat over contact maken met mensen die je niet kent. Dat ik en de andere bloemenmeisjes de wereld op die manier wat liefdevoller willen maken. Het is even stil in de studeerkamer. Totdat de imam de stilte verbreekt en vertelt hoe bijzonder hij het vindt dat ik meer dan een uur heb geluisterd naar een preek in een taal die ik niet kon verstaan (Urdu) om een boodschap van liefde te brengen. Hoewel de imam de specifieke dreigbrief niet heeft gekregen, merken hij en de andere leden van de moskee wel iets van de onderliggende angst. Om die reden zijn ze aan het kijken of ze activiteiten voor niet-moslims in de moskee kunnen gaan organiseren. Zodat mensen het onbekende kunnen leren kennen. “De deur staat sowieso altijd open”, sluit hij af terwijl hij mijn bloemen aanneemt.

“Mogen we dit op onze Facebookpagina delen”, vraagt hij op het moment dat er een foto van ons tweeën en de bos tulpen wordt gemaakt. “Natuurlijk”, bevestig ik hem. De rest van de avond stromen de leuke reacties bij zowel mij als de moskee binnen. “This is the real face of humanity”, reageert één iemand onder de foto. Aangevuld door een ander die schrijft: “humanity begins with love, peace and care for eachother”. Er is maar één iemand tussen tientallen mooie reacties die mijn actie niet kan waarderen. “Landverrader”, bijt hij mij in een privébericht toe. Het bevestigt dat we nog een lange weg te gaan hebben, maar met Bloemen Voor op het goede spoor zitten.