• Facebook Black Square
  • Pinterest - Black Circle
  • Instagram Black Square

Een socialer, liever en kleurrijker Nederland door het geven van een bloemetje aan vreemde: ontmoet - geef - ontdek.

Bloemen voor Mevr. Beelen

Meestal is de vraag: ‘Wilt u een bloemetje’? een begin van een gesprek, maar bij mevrouw Beelen was het andersom. We raken aan de praat terwijl ik in de rij sta van een koffietentje. Mevrouw Beelen deelde stukjes cake uit en ik vroeg me af of ik die cake kon proeven.

ik: “Mag je zo’n stukje cake proeven?”

zij: “Zeker kind, proef maar. Is lekker.”

Ik: “Ja inderdaad. Ik neem er ook nog even lekker een thee bij. Even opwarmen. Wat wordt het weer koud zeg!”

zij: “Ja helemaal als je wat langer buiten bent he. Ben je ook bloemen gaan halen op de dam?”

ik: “Ja, ik heb twee mooie bosjes geplukt. Bent u ook geweest?”

zij: “Ja leuk dat ze dat doen. Ik ben niet in de tuin geweest. Ik vond de rij erg lang. Heb jij lang in de rij gestaan?”

ik: “Ik had het geluk dat ik zo naar binnen mocht.”

zij: “Oh waarom mocht je zo naar binnen?”

ik: “Ik schrijf bloemenverhaaltjes op internet.”

zij: “Waar gaan die bloemenverhaaltjes dan over?”

ik: “Ik koop altijd twee bossen bloemen. Een voor mezelf een één voor een vreemde. Iemand die ik nog niet ken. Ik geef de bloemetjes overal weg. Op straat, in restaurants, zelfs een keer bij een tattooshop. Gewoon om een beetje liefde en kleur te delen. Het lijkt me leuk als meer mensen dat zouden doen, gewoon om het allemaal wat gezelliger te maken met elkaar.”

zij:” Wat een mooi sociaal gebaar. Prachtig. De mensen die jou tegenkomen boffen dus wel, dat ze zomaar een bosje bloemen krijgen.”

ik: Ik heb toevallig nog twee bosjess tulpen bij mijn tafeltje liggen. Wilt u er één hebben?

Mevrouw Beelen begint enthousiast te knikken en begint te stralen: “Ja tuurlijk!! Ik pak mijn tweede zakje tulpen en geef deze aan haar. Ondertussen ontstaat er rumoer bij de rest van haar vriendinnen: “Oh wat krijg je?” Wat heb je nu weer gedaan?”. Mevrouw Beelen poseert trots voor de foto als ik haar uitleg of ik die mag maken voor de website. “Is er ook een boekje met alle verhalen?” vraagt ze zich nieuwsgierig af. Ik vertel haar dat ze voorlopig alleen nog op internet te lezen zijn en verwijs haar door naar de website van Bloemen Voor. Gelukkig weet mevrouw Beelen het internet ook te vinden, want een paar dagen later ontvang ik nog een mailtje van haar, dat ze dit initiatief gaat herhalen. Hoe cool!?

Als ik weer aan mijn tafeltje zit hoor ik haar vriendinnen druk over de ontmoeting napraten. “Wat bijzonder dat je dat zomaar zo krijgt. En wanneer zie je dit nu nog? Ze heeft wel gelijk, het is hartstikke leuk om zomaar met iemand eens een praatje te maken”. Mijn vriendin en ik kijken elkaar aan als we de vrouwen horen praten en beginnen te lachen ‘zo lief’ zeggen we tegen elkaar. Ik word blij van deze lieve mevrouw en zo zie je maar weer: een glimlach op hun gezicht is tegelijkertijd een glimlach op mijn gezicht.

Wil je op de hoogte blijven van onze bloemenverhalen? Volg ons op Facebook en Instagram.

Liefs,

Anne