• Facebook Black Square
  • Pinterest - Black Circle
  • Instagram Black Square

Een socialer, liever en kleurrijker Nederland door het geven van een bloemetje aan vreemde: ontmoet - geef - ontdek.

Bloemen voor Marianne en Pierre James

Vanaf het moment dat ik hoor van het initiatief “Bloemen voor” kriebelt het elke keer als ik ergens bloemen zie. “Zal ik een bloemetje voor mijzelf kopen en meteen een bos weggeven?”, vraag ik mij keer op keer af. Bijna doe ik het op een druilerige zondagmiddag, maar ik besluit te wachten tot ik mijn “weggeefles” van bloemenmeisje Anne heb gekregen. Een gemiste kans blijkt als ik later met een herfstboeket voor mijzelf naar buiten loop en de beveiliger van het winkelcentrum vraagt of die bloemen voor hem zijn. In paniek vraag ik mijzelf af of ik terug zal lopen en hem alsnog een bos bloemen cadeau zal doen, maar ik ben bang dat hij dan zal denken dat ik met hem flirt in plaats van een toekomstig “bloemen voor”-meisje ben.

Toch bleef het de afgelopen weken elke keer kriebelen als ik bloemen zag. Zo kocht ik op een gegeven moment niet alleen een bloemerig plantje voor mijzelf, maar ook voor de nieuwe buurvrouw die ik nog niet had ontmoet. Gewoon om alvast even te oefenen. Geen wonder dus dat ik mijzelf moest inhouden toen ik afgelopen donderdag eindelijk naar de bloemenwinkel mocht om mijn eerste boeketten als toekomstig bloemenmeisje te kopen. Bijna was ik met meer bloemen naar buiten gegaan dan ik kon dragen. Wildvreemde mensen blij maken deed ik tenslotte niet elke dag. Dat terwijl het eigenlijk zo simpel is om een glimlach door te geven. Simpelweg door een vreemde in de lift te complimenteren met zijn of haar kleding, je overbuurman in de trein een smakelijke lunch te wensen of dus iemand een bloemetje te geven.

Die eenvoud, spreekt mij ook aan in het initiatief van Anne. Als zij praat over het haar project, begint ze keer op keer te lachen. Ze wordt zichtbaar blij van het feit dat ze iemand anders blij kan maken. Ze verwacht daar ook helemaal niets voor terug. Natuurlijk resulteert het weggeven van bloemen meer dan eens in een bijzondere ontmoeting, beaamt ze. Maar dat hoeft niet, drukt ze mij vervolgens op het hart. “We zijn niet zoals Joris Linssen van Hello Goodbye op zoek naar bijzondere verhalen”, zegt ze voordat we het centrum van Utrecht inwandelen. “Bloemen voor” moet mensen gewoon inspireren wat vaker wat aardigs te doen voor iemand. Of je die persoon nou kent of niet.

Als we een tijdje hebben rondgewandeld naar iemand die ik durf aan te spreken, ziet mijn vriendinnetje Emma op de Bakkersbrug vlak naast een bloemenstal een moeder en zoontje staan. “Zij?”, vraagt ze mij terwijl ze naar het tweetal knikt. “Niet te lang nadenken over wie je uitkiest”, hoor ik het advies van Anne in mijn achterhoofd, dus ik stap op de moeder en het jongetje af. “Hallo, mag ik jullie misschien iets vragen”, zeg ik ietwat twijfelend, “zou ik jullie een bos bloemen mogen aanbieden?”. Terwijl ik de verraste Marianne het idee achter “Bloemen voor” uitleg, zoeken mijn ogen soms die van Anne. “Zeg ik het zo goed?”, lijk ik haar te willen vragen.

Aan de reactie van ontvangster Marianne af te lezen, gaat dat het. Hoewel Anne mij vooraf had verteld dat sommige mensen zo overdonderd zijn dat je vaak niet echt meer een gesprek voert, is Marianne meteen enthousiast. Ons verhaal heeft gretige oren gevonden. “Dit kunnen wij ook een keer doen”, zegt ze tegen haar zoontje Pierre James. Hij lijkt zijn moeder niet te horen en is vooral bezig met de bloemen zelf. “Zijn dat dezelfde als die je nog vasthebt”, vraagt hij mij terwijl hij op zijn tenen gaat staan in een poging om de bloemen in de handen van zijn moeder te bekijken. Als hij even is opgetild om zelf te zien of beide bossen echt identiek zijn, vraagt Marianne hem of hij ook heeft begrepen waarom zij die bloemen hebben gekregen. “Nee”, geeft Pierre James toe. Ik leg hem in kindertaal uit dat wij “altijd als we bloemen kopen voor onszelf ook een bosje bloemen voor iemand anders kopen. Iemand die we niet kennen, omdat we hopen dat mensen dan misschien ook wat vaker lief zijn voor elkaar. Ook voor mensen die ze niet kennen.”. Pierre James knikt. Hij heeft het begrepen.

Breed lachend poseert hij vervolgens met de bos bloemen die net zo groot is als zijn hele bovenlichaam. Zijn glimlach maakt duidelijk waarom ik Utrechts bloemenmeisje wil worden, terwijl het enthousiasme van moeder Marianne mij verzekert dat de missie van Anne inderdaad andere kan inspireren. Kortom: betere eerste bloemenontvangers kon ik niet wensen.

Wil je op de hoogte blijven van onze bloemenontmoetingen? Volg ons dan op Facebook, Pinterest en Instagram.

Liefs,

Annelies